นาทีแรกที่เห็นข่าวการจากไปของ Steve Jobs ผมนึกถึงเพลง Postmodern Blues ของ Patricia Barber พร้อมกับความรู้สึกว่าการสูญเสีย Jobs สำหรับคนรุ่นผมนั้นอาจเทียบได้กับกับการที่คนรุ่นก่อนหน้านี่สูญเสีย Karl Marx หรือ Picasso อย่างที่เนื้อเพลงบอกไว้ว่า มันเป็นความศร้าของยุคโพสต์โมเดิร์น
ผมเองคงเหมือนใครหลายคนที่รู้จักคอมพิวเตอร์ Apple ก่อนที่จะรู้จักผู้ที่สร้างมันขึ้นมา จำได้ว่าตอนเรียนอยู่โรงเรียนสวนกุหลาบ ผมเคยต้องนั่งรถเมล์มาคลองถมหลายครั้งเพื่อมาเล่นเกมส์ Packman บนเครื่องคอมพิวเตอร์จอเขียวๆ ที่ชื่อว่า Apple II และนั่นน่าจะเป็นครั้งแรกๆที่ผมได้ทำความรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่าคอมพิวเตอร์
จากนั้นผมก็ห่างหายจาก Apple ไปนาน จนกระทั่งได้กลับมาเจอกันใหม่เมื่อครั้งได้มาร่วมงานบุกเบิกหนังสือพิมพ์รายวันภาษาอังกฤษของเครือผู้จัดการที่ชื่อว่า AsiaTimes ในประมาณปี 1996
สำหรับคน IT รุ่นผมคงจำกันได้ว่าช่วงเวลานั้นเป็นเวลาของ DOS และ Novell Netware 3.12 Microsoft เพิ่งตั้งไข่กับ Windows NT แต่ Apple กำลังออกผลิตภัณฑ์ใหม่ Power Macintosh ที่เปลี่ยนชิพประมวลผลจาก Motorola ไปเป็น IBM PowerPC processor ที่สามารถรองรับการประมวลผลด้านกราฟฟิคที่ซับซ้อนมากขึ้น
จำได้ว่า ในบ่ายวันหนึ่งมีเครื่องคอมพิวเตอร์ Power Macintosh มาส่งที่ออฟฟิศ 50 เครื่อง สิ่งที่ผมและทีมงานประมาณ 5 คนต้องทำคือแกะกล่องแล้วคอนฟิคคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องเข้า Network ให้ทุกเครื่องสามารถ login เข้า server และแชร์ไฟล์กันได้
ใครที่เคยมีประสปการณ์ในการทำงานกับระบบเครือข่ายอย่าง Netware และ DOS คงประเมินได้ว่าน่าจะต้องใช้เวลาหลายวันทีเดียวในการลงซอฟแวร์สร้าง server, สร้าง client โดยการ binding network card บลา บลา บลา ให้กับเครื่องคอมพิวเตอร์ลูกข่ายจำนวนขนาดนั้น
แต่กับ Apple เราทำทั้งหมดนั้นในเวลาแค่ 3 ชั่วโมง งานทั้งหมดคือแกะกล่อง ยกเครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งตามโต๊ะ เสียบปลั๊กไฟ เสียบสายเน็ตเวิกค์ บูทเครือง บิงโก ทุกเครื่องเชื่อมกันด้วย Apple Talk Protocol ในทันที ส่วนที่ใช้เวลามากที่สุดคือการลงโปรแกรม P.Ink ซึ่งเป็น Server Software สำหรับ Newspaper Editorial System นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมประทับใจสุดๆกับความง่ายและความเก่งของแพลตฟอร์ม Apple
นอกจากคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะแล้ว เรายังมี Apple Powerbook เครื่องคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คจำนวนหนึ่งที่มาพร้อมกับ Modem ในตัว ทำให้นักข่าวที่เดินทางและประจำอยู่ตามประเทศต่างๆ ส่งข่าวกลับมาที่ออฟฟิศที่กรุงเทพได้ตลอดเวลา
แม้กระทั่งช่างภาพที่เดินทางไปถ่ายภาพข่าวตามประเทศต่างๆ เมื่อถ่ายและล้างฟิล์มเสร็จ ก็จะสแกนฟิล์มผ่านเครื่องสแกนฟิล์มความละเอียดสูงแบบพกพา แล้วส่งไฟล์รูปภาพผ่านโมเด็มเข้ามาที่ออฟฟิศได้ทันที โดยเฉพาะตอนนั้นที่ประเทศไทยยังไม่มีอินเตอร์เน็ตใช้ ยังไม่มีแม้กระทั้ง ISP (Internet Service Provider)
นอกจากนี้ผมยังได้ทำความรู้จักกับระบบ Socail Network รุ่นแรกๆ บนแพลตฟอร์มของ Apple ที่มีชื่อว่า ศาลาไทย (Salathai) ที่เป็น BBS หรือ Bulletin Board ที่ทำให้หลายคนในเวลานั้น “ติด” ขนาดต้องออนไลน์เข้าไปดูและแชทกันทุกๆ นาที อาการก็ประมาณ “ติด” Facebook นี่แหละครับ
ทั้งหมดนี้ไม่มีทางทำได้ (ในเวลานั้น) ถ้าไม่มีเทคโนโลยีอย่าง Apple
ตั้งแต่นั้นมาผมก็เริ่มสนใจและทำความรู้จักกับสอง Steve ผู้สร้าง Apple Inc, คือ Steve Jobs และ Steve Wozniak โดยเฉพาะ Jobs ที่มีสีสันและความคิดสร้างสรรค์ใหม่ๆ ออกมาเสมอ ผมกลายเป็นหนึ่งใน แฟนพันธ์แท้ ของ Apple และ Steve Jobs เสมอมา
Patricia Barber เขียนเพลง Postmodern Blues ยกย่องนักคิดและศิลปินรุ่นก่อนๆอย่าง Karl Marx, Picasso หรือ Paul Cezanne โดยเปรียบเทียบการจากไปของคนเหล่านั้นว่าเป็นความหม่นเศร้าของยุคโพสต์โมเดิร์น และกระแนะกระแหนโลกปัจจุบันนี้ว่าไม่มีนักคิดนักสร้างสรรค์ระดับของจริงอย่างคนรุ่นก่อน โดยเสียดสีความสำเร็จของ Bill Gates ว่าเป็นหนึ่งในความหม่นเศร้าของยุคโพสต์โมเดิร์นเช่นกัน
Bill Gates has won
I’ve got the postmodern blues
แต่สำหรับผมและคนอีกหลายล้านคนทั่วโลก
Steve Jobs has gone
I’ve got the postmodern blues
RIP Mr. Steve Jobs
Noppadol W.
